امضا زیر یک پرچم

صف آرام جلو رفت و نوبتم شد. بیشتر مربع‌ها پر شده بود. گوشه بنر یک مربع خالی پیدا کردم. با یک ماژیک سبز امضا زدم و رویش نوشتم: «منتقم خون رهبر شهیدمان.»

آخرین نقطه اتصال امید ما گسست!

انتشار خبر تشییع، آخرین نقطهٔ اتصالِ امیدِ ما به بودنتان را نیز گسست، بیست‌وسوم خردادماه، جزئیات خبر تشییع منتشر شد و حضورِ دوباره شما در بیت را به آینده بعید تبدیل کرد.

جاودانه‌ها/۷

وقتی فرمانده دشمن مقابل سه سرباز ایرانی کلاه از سر برداشت

در نخستین ساعات اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰، سه مرزبان ایرانی در جلفا تصمیم گرفتند برخلاف دستور عقب‌نشینی، در پاسگاه مرزی بمانند و مقاومت کنند.

ماجرای «گمشده» این روزهای مردم در روزگار بی‌قراری!

در روزهایی که هر فرد باری از غم به دوش دارد، شاید بیش از هر زمان دیگری به یادآوری و استفاده از یک واژه ساده نیاز داشته باشد؛ واژه‌ای که می‌تواند حال این روزهایمان را کمی بهتر کند.

پرچم ایران ساق دست سمنانی‌ها

بهم می‌گوید بعداز شهادت آقا آدم دیگری شده. هرجا بتواند مشغول تبیین می‌شود. تعارف را با فامیل و دوستانش کنار گذاشته و جور دیگری شده.

کنار مزار سوم از ردیف آخر

همه‌چیز روشن بود و به من ثابت شده بود شهادت پسرها مثل خودشان قوی است که از پدر و مادر تا فامیل را جوری تکان می‌دهد که بعداز شنیدن گوشه‌ای از توصیفش، دیگر توان نداری به قبرهای دیگر سر بزنی.

از افشای بزرگ درباره اینترنشنال تا تهدید داعشی پاپ در جام‌جهانی

هفته‌ای که گذشت طبق معمول همیشه اخبار حاشیه‌ای کم نداشت خبرهایی که خوراک بحث و گفت و گو را در فضای مجازی برای کاربران فراهم کرد.

خانواده‌های الهام بخش؛ نیکوکاری که تمام عمرش را وقف آبادی ایران کرد

در دهمین گزارش «خانواده ایرانی» به سرگذشت مردی نیکوکار که تمام عمرش را وقف آبادی و نوسازی ایران کرد، می‌پردازیم. مردی که شاید نامش را کمتر شنیده باشید، اما یادگارهایش در این سرزمین پابرجاست.

خداحافظ ای کوچه اشک و شوق دیدار

آن روز هوا بارانی و دلگیر بود، برداشت من این بود که آسمان هم از نبود یکی از اولیای خدا بغض کرده بود.

جاودانه‌ها/۶

روایت زخم ۴۰ ساله سردار ایرانی بر پیکره ناوگان آمریکا

حالا که نگهبانی دلاوران ایرانی در خلیج فارس و تنگه هرمز مایه مباهات ایرانیان در دنیا شده بد نیست بدانید که در جنگ تحمیلی ۸ ساله یک سردار جوان، تمام قد هیمنه ناوهای امریکایی را در هم کوبید.

دلدادگان کوچک کشوردوست!

میان پرچم‌ها و نوحه‌هایی که خیابان کشوردوست را پر کرده، کودکانی ایستاده‌اند که شاید هنوز معنای بسیاری از واژه‌ها را ندانند، اما عشق به وطن و حس ایستادن را از همین حالا تمرین می‌کنند.

شب‌های کشوردوست!

حالا می‌شود از شب‌های خیابان جمهوری نوشت، از شب‌های یک خیابان فرعی که از جمهوری آغاز و به بهشت ختم می‌شود، از شب‌های کشوردوست.

وارثان خرمشهر؛ ایران هنوز سرزمین ایستادگی است

سوم خرداد فقط آزادی خرمشهر نیست؛ روایت مردمانی است که از دیروز تا امروز، هر بار پای ایران وسط بوده، ایستاده‌اند. از فاتحان گمنام خرمشهر تا مدافعان امروز.

مزار کوچک پرچم‌پوش

داریم از خیابان تاریکی عبور می‌کنیم. از مزار و قبرهای کوچک پرچم‌پوش دور شده‌ایم، اما یک‌جا وسط درخت‌ها باز پرچم‌هایی توی باد، بی‌رمغ دست تکان می‌دهند.

کتاب‌خوانی به رسم رهبر شهید!

کتاب‌خوان‌ترین فردی که در اطرافم می‌شناختم، رهبر انقلاب بود. با یک جست‌وجوی کوچک، لیست پر و پیمانی از بیانات رهبر شهیدمان پیدا کردم در مورد کتاب‌خوانی که ایده‌ها هم کاربردی بود.

امضا در وقت اضافه

نزدیک نیمه‌ شعبان بود و در آن شلوغی‌های قبل از عید، هنوز مدارکمان آماده نشده بود. باید زودتر همه‌ امضاها را در محضر می‌زدیم تا نوبتمان در بیت قطعی شود.

وقتی «قرآن» الهام بخش «شاهنامه» شد

به مناسبت ۲۵ اردیبهشت و روز پاسداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی سروقت شخصیت‌هایی از شاهنامه رفتیم که این شاعر بزرگ پارسی آنها را با الهام از قصه‌های قرآنی نوشته است.

گذری از تهاجم واژگان تا فردوسی؛ روایت یک دوگانگی چند قرنی!

زبان فارسی، زبانی است که از دل چنگیز و هلاکو و صدها تلاطم دیگر سربلند، بیرون آمده است. اما استفاده از واژگان بیگانه از سوی فارسی زبانان، آن هم بدون ضرورت می‌تواند به آن آسیب برساند.

جاودانه‌ها/۵

کدام شهید اولین بار از پرچم ایران کفن ساخت؟

در روزهایی که پرچم ایران بیش از هرزمانی دیگر در کشور به اهتزاز در آمده، سراغ رزمنده‌هایی رفتیم که در جنگ تحمیلی هشت ساله قصه زندگی و شهادتشان با بالا نگهداشتن این پرچم گره خورده است.

١۶٨ آرزوی قنداق شده

سوزناک‌ترین این حسرت‌ها، سهم مادر «محمد» است. پسری که اول کوله‌پشتی‌اش از زیر آوار پیدا شد و بعد پیکر کوچکش؛ آنقدر کوچک که می‌شد به رسم نوزادی قنداقش کرد.

ایستاده در وطن؛ این پرچم بر زمین نمی‌افتد!

چهارراه تئاتر شهر تهران این روزها میزبان صحنه‌های خودجوش ایستادگی مردم است؛ ملتی که با اهتزاز دائمی پرچم ایران، مقاومت در برابر ابرظالمین را به جهانیان نشان می‌دهند.

شیراز؛ شهر اردیبهشت و پناهگاه صلح

پانزدهم اردیبهشت، روز ملی شیراز؛ شهری که در سخت‌ترین روزهای تاریخ ایران ویران نشد و پناهگاه اندیشمندان و نماد صلح پایدار شد.

معلمان بزرگ تاریخ ایران که کمتر آنها را می‌شناسیم!

به مناسبت دوازدهم اردیبهشت و روز معلم در تقویم ایرانی سراغ چند معلم تاثیرگذار در تاریخ آموزش ایران رفتیم که نقشی فراموش نشدنی در تعلیم دانش آموزان این کشور داشتند.

شروع یک زیست تازه

دشمن استقامت را تاب‌آوردن منفعلانه می‌فهمد، اما آنچه در رفتار این مردم دیده می‌شود، بیرون کشیدن نظم از دل بی‌نظمی، ساختن از دل تحریم، و تبدیل محدودیت به سبک زندگی‌ است.

به وقت اردیبهشت، به نام معلم

تقویم می‌گوید امروز، روز معلم است؛ روزی برای چیدن لبخند روی لب‌های معلم‌ها. امسال اما در مدرسه‌ی میناب، همه‌چیز طور دیگری‌ است.

قرار جدید در خانه‌ای جدید!

پرچم‌به‌دست زیر باران ایستاده‌اند. دوتا خواهرند. می‌گویند یکی، دوبار آقا را از طبقه‌ بالا و خیلی دور در بیت دیده‌اند.

به وقت بهشت!

کمی مادرش را نگاه کرد و کمی من را. پر روسری را از دور انگشتش باز کرد و گفت: «آقا رو می‌کشیدم؛ وقتی توی بهشته و گل من توی دست‌هاشه.»

ماه دوم بهار هشتاد و شش

شده بودم یک قطره توی دریایی که به سمت شما جلو می‌آمد و شعار می‌داد. دیگر هیچ چیز در اراده‌ من نبود. چشم‌هایم سر ناسازگاری گذاشتند و می‌باریدند که نمی‌توانستم درست شما را ببینم.

واقعی‌ترین افسانه

چند سال پیش، وقتی مدرسه ما را به موزه دفاع مقدس برد، جنگ برایم شبیه افسانه‌ای غیرقابل‌باور بود. ازش چیزی نمی‌دانستم.