خبرگزاری مهر-گروه استان ها؛ مرضیه عالی پور هفشجانی؛ هفشجان، شهری کوچک اما پرتلاش در استان چهارمحال و بختیاری، سالهاست که نامش با حرفه جوشکاری گره خورده است. بسیاری از مردان این شهر، از نوجوانی وارد این شغل سخت و پرخطر میشوند و آن را به عنوان اصلیترین منبع درآمد خانوادههایشان انتخاب میکنند. جوشکاری برای آنان تنها یک حرفه نیست؛ بلکه راهی برای ساختن آینده، تأمین معاش و حفظ عزتنفس در شرایط دشوار اقتصادی است.
در سالهای اخیر، کمبود فرصتهای شغلی در استان باعث شده بخش زیادی از جوشکاران هفشجان برای کار به استانهای دیگر مهاجرت موقت کنند. این سفرهای کاری که گاه هفتهها و ماهها طول میکشد، زندگی خانوادگی آنان را تحت تأثیر قرار داده و فشارهای روحی و جسمی زیادی به همراه داشته است. با این حال، مردان این شهر همچنان با امید و پشتکار، بار اصلی اقتصاد خانواده را بر دوش میکشند.
روز کارگر، فرصتی است برای بازخوانی رنجها، تلاشها و واقعیتهای زندگی این قشر زحمتکش. جوشکارانی که در گرمای کورهها، زیر نور تیز الکترود و در ارتفاعات خطرناک، سازههایی را میسازند که دیگران بر پایه آن زندگی میکنند. اما خودشان کمتر دیده میشوند و کمتر درباره مشکلاتشان سخن گفته میشود.
در این گزارش، به مناسبت روز کارگر، پای صحبت سه نفر از جوشکاران هفشجان نشستیم؛ مردانی که هرکدام روایت متفاوتی از سختیها، امیدها و دغدغههایشان دارند. روایتهایی که تصویری واقعی از زندگی کارگران مهاجرِ این شهر ارائه میدهد.
این گزارش تلاش دارد صدای این قشر خاموش را بازتاب دهد؛ صدایی که در میان جرقههای جوشکاری و سفرهای طولانی کاری، کمتر شنیده شده اما همچنان زنده و پرقدرت است.
کار ما سخت است، اما غرور دارد
یکی از این جوشکارها ۳۸ ساله و بیش از ۲۰ سال است که در حرفه جوشکاری فعالیت میکند در گفتگو با خبرنگار مهر، اظهار کرد: از ۱۶ سالگی وارد این کار شدهام و تقریباً تمام عمرم را در کارگاهها و پروژههای صنعتی گذرانده است. به نظر من جوشکاری شغلی است که هم مهارت میخواهد و هم دلِ قوی.
وی تصریح کرد: در هفشجان کار نیست. مجبوریم برای کار به اصفهان، شیراز یا بندرعباس برویم. بعضی وقتها سه ماه خانه نمیآییم. این دوری از خانواده سختترین بخش کار ماست. نبود فرصت شغلی در استان، بسیاری از کارگران را به مهاجرت کاری سوق داده است.
این کارگر صنعتی از خطرات کار هم گفت: جوشکاری شوخی ندارد. یک لحظه غفلت، یک عمر پشیمانی. سوختگی، سقوط از ارتفاع، آسیب چشم… همهاش هست. اما ما یاد گرفتهایم با همین خطرها زندگی کنیم. نبود بیمه مناسب و تجهیزات ایمنی استاندارد، مشکلات را دوچندان کرده است.
وی با اذعان بر اینکه با تمام سختی ها بازهم به کارم افتخار می کنم گفت: وقتی یک سازه بزرگ را میسازیم و میبینیم مردم از آن استفاده میکنند، حس خوبی داریم. انگار بخشی از وجودمان در آن کار مانده. کارگر بودن، یعنی ساختن چیزی که دیگران روی آن زندگی میکنند.
وی در پایان از مسئولان خواست: مسئولان به وضعیت کارگران توجه بیشتری داشته باشند، ما توقع زیادی نداریم. فقط امنیت شغلی، بیمه درست و فرصت کار در شهر خودمان را داریم.
یکی دیگر ایان جوشکارها ۴۵ ساله و از جوشکاران باسابقه هفشجان که سالهاست برای کار به جنوب کشور سفر میکند در گفتگو با خبرنگار مهر، اظهار کرد: خانهام هفشجان است، اما عملاً بیشتر سال را در عسلویه زندگی میکنم.
وی از تأثیرات این سبک زندگی بر خانوادهاش گفت: بچههایم بزرگ شدند و من نبودم. خیلی از لحظهها را از دست دادم. این درد بزرگی است که فقط کارگران مهاجر میفهمند. نبود فرصت شغلی در استان، خانوادههای زیادی را دچار مشکلات کرده است.
این جوشکار با سابقه درباره شرایط کاری نیز توضیح داد: کار در پروژههای نفتی سخت است. گرما، رطوبت، فشار کار… اما مجبوریم. چون درآمدش بهتر از کار در شهر خودمان است. بسیاری از کارگران برای تأمین هزینههای زندگی، چارهای جز قبول این سختیها ندارند.
وی از نبود حمایتهای دولتی گلایه دارد: بیمه و حمایتهای اجتماعی کارگران باید واقعی و قابل لمس باشد.
جوشکاری یعنی زندگی، یعنی جنگیدن
یک حوشکار ۲۹ ساله نیز که از نسل جوانتر جوشکاران هفشجان است در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: این شغل را از پدرم یاد گرفته ام و حالا سرپرست یک تیم کوچک در پروژههای ساختمانی هستم.
وی معتقد است: جوانان امروز با چالشهای بیشتری روبهرو هستند: هزینهها بالا رفته، کار کم شده، رقابت زیاد است. ما باید چند برابر نسل قبل تلاش کنیم تا بتوانیم زندگیمان را بچرخانیم.
این جوشکار از سختیهای کار گفت: جوشکاری فقط کار با دستگاه نیست. باید تمرکز داشته باشی، باید دقت کنی، باید از جانت مایه بگذاری. هر روز ممکن است اتفاقی بیفتد.بسیاری از کارگران جوان بدون آموزش کافی وارد این حرفه میشوند.
وی اذعان داشت: اگر حمایت شوم، اگر آموزش باشد، اگر کار باشد… ما میتوانیم بهترین نیروهای فنی کشور باشیم. استعداد در هفشجان زیاد است.
این کار گر صنعتی در پایان گفت: روز کارگر برای ما یعنی ادامه دادن. یعنی اینکه با وجود همه سختیها، هنوز ایستادهایم.
به گزارش خبرنگار مهر، جوشکاران هفشجان، بخشی مهم از نیروی کار فنی کشور را تشکیل میدهند؛ نیروهایی که در سکوت و بیادعایی، سازههای صنعتی و عمرانی کشور را میسازند. اما سهم آنان از رفاه، امنیت شغلی و فرصتهای برابر، بسیار کمتر از نقشی است که ایفا میکنند.
مشکلاتی مانند نبود فرصت شغلی در استان، مهاجرتهای کاری طولانی، نبود بیمه مناسب، خطرات شغلی و فشارهای روحی، زندگی بسیاری از این کارگران را تحت تأثیر قرار داده است. این مشکلات، نیازمند برنامهریزی و توجه جدی مسئولان است.
روز کارگر، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای شنیدن صدای کارگرانی که کمتر دیده شدهاند. صدای مردانی که در گرمای جوشکاری و سفرهای طولانی، ستونهای اقتصاد خانواده و جامعه را حفظ کردهاند.
امید آن است که با برنامهریزی دقیق، ایجاد فرصتهای شغلی پایدار در استان و تقویت حمایتهای اجتماعی، روزی برسد که جوشکاران هفشجان بتوانند در شهر خود کار کنند، کنار خانواده بمانند و با آرامش بیشتری زندگیشان را بسازند.
نظر شما